Otóż na „erce” w sali intensywnej terapii - leżało nas pięć osób, podłączonych do monitorów, kroplówek i przeróżnych innych wspomagaczy. Większość pacjentów było starszych ode mnie o parę, albo parenaście lat. Wszyscy więc już zdecydowanie po "wieku bezrefleksyjnym", jednakowo ocieraliśmy się o „sprawy ostateczne”…A tym razem wyjątkowo mocno tykał zegar nad naszymi głowami…

 Rano w Boże Narodzenie panowie poprosili o ciepłą wodę w miedniczkach, żeby dokonać ablucji, bo niebawem mieli przyjść najbliżsi dzielić się opłatkiem. Sala pachniała po wszystkim jak dobry salon fryzjerski . I bardzo dobrze. Potem jeszcze „popełnili śniadanko” z wczorajszej domowej dostawy. Pieszczotliwie nazywając frykasy: Jabłuszko - na trawienie, bananik - na lepszy stolec, malusia mandaryneczka - na pewien absmak po paście przeciw paradontozie. Degustację przyprawiali rozmową o …no o wszystkim i niczym. „Czyli o życiu – proszę państwa - bo ono przecież najważniejsze”.

 W przerwie, jakby niezauważalnie, przeszedł ksiądz z Panem Bogiem i - tylko ja jeden Go przyjąłem.

Do dziś nie wiem co o tym myśleć… Nikogo nie oskarżam, bo i cóż na przykład złego w dbaniu o swoją zewnętrzność …?

Jedynie nie rozumiem…podobnie jak nie rozumiał Pascal…